سر نوشت خویش را باور کن!

که باری همان توان نهفته توست و نرم می شکفد.

و زندگی را از آن دست می آراید که تو می خواسته ای.

عقاب فاتح قله های زندگی باش!   و مسافر  صبور دشتهای بیکران آن

و هم بدین سان است که واژه های کار و زندگی معنای اصیل خویش  را:

باز می یابند و گل و بوته های تلاش تو به گل می نشیند.

به دره های عمیق احساس خویش  سفر کن. که  در  آنجا  کسی  جز خویشتن خود باز نمی یابی.

و لحظه ها را غنیمت شمار زیرا  ممکن  است  دیگر  تکرار  نشوند

و هرگز  نومید وار از فراز  صخره های  سخت، زندگی  را  نظاره نکن.

با ایمان  به  توان  خویش، از آن میانه راهی بگشا!

به  دنیای  زیبا ی  فردا ها  با  تمام  وجود  نگاه کن

 و  بدان که در  هر  راه  که بر می گزینی ، همواره دشواری در  کمین  است

که زندگی  اگر  نام  آسانی  داشت  دیگر  بر   زمین  تلاش  معنای  خویش  را  از  کف  می  داد 

و  زیبایی  بهار در  نبود  زمستان  گمنام  می شد

و رنگین  کمان  در  آسمان  و  ماه  در  شب  و  خورشید  در  روز و.................

گر به هستي برسي مست نگردي : مردي
گر به نيستي برسي سست نگردي : مردي