سلام سلام

من اومدم

دلم واقعا" تنگ شده بود (باور کنييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييييد)

ممنون از همه ي دوستاني که در مدتي که نبودم با نظرات گرمشون من رو تنها نگذاشتند.

اين گل هم تقديم به شما دوستان خوبم

و امااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خدا يا مرا ببخش!!!!!!

هوا باراني و خدا از هميشه به من نزديک تر بود. آهسته در گوشم زمزمه کرد:

اي انسان به باران بنگر ببين چگونه خود را عاشقانه فدا مي کند تا حياتي نو به ارمغان آورد.

به افتاب نگاه کن صادقانه مي سوزد تا گرماي وجودش گردون زندگي را بچرخاند.

حال اي انسان به خاک نظاره کن که با چه گذشتي به همه اجازه مي دهد تا از ذره ذره ي وجودش بهره مند شوند.

وبه ماه فکر کن او فداکارانه  نور را از آفتاب تقاضا مي کند تا تو اي انسان در تاريکي شب نهراسي.

آري گفتني ها بسيارند اما خرد تو از درک اين حقايق عاجز است.

و دوباره سکوتي عميق همه جا را فرا گرفت.

اين بار خداوند از دريچه ي قلبم با من سخن گفت. تمام بدنم  به لرزه در آمده بود و عظمتي بس شگرف تمام وجودم را احاطه کرده  بود.

خدا به من گفت:

اي انسان اي کسي که تمام فرشتگان در عرش بر تو سجده کردند . تو چه ميکردي اگر من از روح خود در تو نميدميدم؟

آري مگر تو از جنس خاک نيستي پس فروتني و گذشت خاک را کجا جا گذاشتي؟

اي انسان اي اشرف مخلوقات پس شرافت يک انسان را به دست چه کسي سپرده اي؟

آيا فراموش کرده اي روزي پروانه معصوميت را از تو آموخت و پرستو عشق را از تو به يادگار برد.

اي انسان تو گذر صادقانه را از ياد بردي و حتي نگاه کردن به شبنم را در يک صبح رو حاني فراموش کردي.

اي انسان ملائکه بازگشت دوباره تو به گوهر وجوديت را چشم انتظارند.

اين ها را گفت و سکوت همه جا را فرا گرفت.

من که اين بار اشک در ديدگان حقيرم حلقه زده بود با صدايي آغشته از عشق فقط توانستم بگويم: خدايا مرا ببخش!

آري ما انسانها فکر مي کنيم مي بينيم  مي شنويم و فراموش نمي کنيم اما نه ميبينيم نه ميشنويم و هم فراموشکاريم

اگر مي ديديم

 فروتنی را به تکبر تر جيح مي داديم

عشق را به نفرت و کينه

و انسانيت را به غرور

و ريشه ي کينه را در دل هامان مي سوزانديم و نهال عشق و محبت را در آن مي کاشتيم.

اگر روزي از تو آره خود خودت پرسيدن آيا مي بيني؟

ميشنوي؟ وبه ياد داري؟

چه پاسخ مي دهي؟